ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ: Νοrton ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ: Νοrton «Χρυσή Εποποιΐα» Ξημερώματα, ένας άνδρας εμφανίστηκε βγαίνοντας μέσα από πυκνή ομίχλη. Φορούσε δερμάτινη φόρμα και, όπως εξηγούσε, ήταν η καταλληλότερη ένδυση για μικρότερη και ομαλότερη αντίσταση του αέρα. O κύριος που εξηγούσε τη σκέψη του, ήταν ο James Landsome Νorton― χρόνος, το σωτήριον έτος 1909... Του Ηλία Νικολαΐδη O J. L. Norton ήταν ένας πρωτοποριακός άνθρωπος, που άφησε στην ιστορία μια σημαντική συμμετοχή στον θαυμαστό κόσμο των 2 Τροχών. Γεννημένος το 1869 στο Birbingham, ήταν μεγαλωμένος σε πολύ αυστηρό περιβάλλον. O πατέρας του που ήταν ένας πολύ καλός ξυλουργός, του έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθεί με κάτι δημιουργικό. Το ταλέντο του J. Norton εμφανίστηκε πολύ νωρίς. Μόλις 12 χρονών, φτιάχνει μία ατμομηχανή! H μηχανολογία τον είχε κερδίσει. Το 1898, σε ηλικία 29 ετών, άνοιξε δική του επιχείρηση, τη Norton Manufacturing Co., στο Birmingham της Αγγλίας. Ξεκινώντας με την κατασκευή παντός τύπου αλυσίδων, έμελλε να μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως ένα από τα πιο δοξασμένα εργοστάσια παραγωγής μοτοσικλετών, κοντά στα 60-70 χρόνια! Με αφετηρία κατασκευές μηχανοκίνητων ποδηλάτων με κινητήρες Clement, πολύ γρήγορα κατασκεύασε ένα αγωνιστικό δίκυκλο με κινητήρα V-Twin (!) που μπορούσε να αναπτύσσει τη μέση ωριαία ταχύτητα των 50 μιλίων για 3 μίλια, γεγονός πολύ σημαντικό τις ημέρες εκείνες... Το ημερολόγιο έγραφε έτος 1903. H αρρώστια που ήδη είχε, να γερνά πολύ σωματικά, ήταν το μόνο εμπόδιο που φαινόταν ότι γρήγορα θα νικούσε το πνεύμα του. Στους αγώνες TT που συμμετείχε, οι φίλοι ανταγωνιστές πάνω σε Velocette, Ariel και Triumph τον αποκαλούσαν «παππούλη». Τριάντα χρόνια με επιμονή και καλή τύχη, η ομάδα του Norton έφτιαχνε «διαμάντια». Ανάμεσα στο 1931 και το 1937, τα Norton κέρδισαν τις 78 από τις 100 κούρσες των 350 και 500 κ.εκ., μην συμμετέχοντας σε 8! Θέλοντας και μη, δεν μπορούμε να μην παραδεχθούμε τη σπουδαιότητα σ' ένα γεγονός σαν κι αυτό, που φαντάζει -και είναι- φοβερό ακόμη και σήμερα... Τα επόμενα πετυχημένα εργοστάσια σ' εκείνη την κατάταξη, ήταν της Velocette με οκτώ νίκες, της BMW με πέντε και της Husgvarna με τρεις. Την ίδια περίοδο, η κατάταξη των οδηγών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα TT, ήταν κατά σειρά η εξής: Stanley Woods 18 νίκες, Νοrton Simpson 11 νίκες, Norton Hunt 9 νίκες, Norton! Το εργοστάσιο του J. Norton ήταν σημείο θαυμασμού. Όμως ο θάνατός του το 1925 δεν τον άφησε να γευτεί τις χαρές που γνώρισε το εργοστάσιο στα επόμενα χρόνια. O Jimmy Guthrie ήταν αυτός που στήριξε το εργοστάσιο της Norton στη συνέχεια. Οδηγός και οργανωτής των αγωνιστικών Norton, έδωσε όλο του τον εαυτό στο βρετανικό εργοστάσιο και στους αγώνες μοτοσικλέτας― η μεγάλη του αγάπη, ήταν άλλωστε γνωστή σε όλους. Δυστυχώς όμως, είχε κι αυτός την ίδια κατάληξη με τον J. Norton. O θάνατός του, έφερε ακόμα μια φορά τη θλίψη... Ενδεικτικό είναι ότι εκείνη την εποχή, όλοι οι εργάτες και όχι μόνο, αγόρασαν μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Guthrie. Το ποσό που συγκεντρώθηκε από το «Μotor Cycle» (περιοδικό Μοτοσικλέτας μέχρι σήμερα), έφτασε τις 1.500 λίρες (80.000 σημερινές). Με το ποσό αυτό χτίστηκε το Guthrie Memorial στο Isle Of Man, ίδρυμα που χρηματοδότησε «κρεβάτια» στο Νοσοκομείο Nobles στο Douglaw και στο Ramsey Cottage. Ένα μπρούτζινο άγαλμα ντυμένο με τη δερμάτινη φόρμα του, στο Πάρκο Wilton Lodge, ήταν ένα μικρός φόρος τιμής. Την ίδια χρονιά (1937), οι Norton κατείχαν τις 12 θέσεις στα 500 κ.εκ. Manx GP και τις 8 πρώτες θέσεις στα 350 κ.εκ. H εξέλιξη στην παραγωγή των μοτοσικλετών του εργοστασίου, είχε βρει για τα καλά τον δρόμο της! Οι «πολιτικές» μοτοσικλέτες της Norton περνούσαν εντυπωσιακά από τις πασαρέλες των σαλονιών. Πληθώρα μοντέλων, με πρωτοποριακούς και αξιόπιστους κινητήρες και με τη «μέση» τιμή αγοράς, ήταν τα όπλα της Norton στην παγκόσμια αγορά. Όσο για τις τιμές των αγωνιστικών Norton, για όποιον ενδιαφέρεται, ήταν μισθοί έξι μηνών για έναν εργάτη... Το μοντέλο 16H ήταν αυτό που γέννησε ιδέες και έσωσε ζωές. Στο χρονικό διάστημα 1936-'37, το μοντέλο αυτό βγήκε από τη γραμμή παραγωγής 6.487 φορές. Από τα κομμάτια αυτά, τα 2.532 πήγαν στην υπηρεσία του Στρατού. Και ενώ οι πωλήσεις πήγαιναν ικανοποιητικά, το μεταπολεμικό μοντέλο ES2 ήρθε να επισφραγίσει την «ιδανική» πορεία του βρετανικού εργοστασίου. Οι δοκιμές των μοντέλων ήταν πλέον δουλειά του Dennis Mansell. Αυτός ήταν και ο νέος οργανωτής στην αγωνιστική ομάδα της Norton. O Mansell υπήρξε και ο συνδετικός κρίκος των Norton με τις υπηρεσίες του Στρατού. Τα συμβόλαια που υπογράφηκαν μεταξύ τους σίγουρα αυξήθηκαν. Την ίδια χρονιά, το 1939, το ACU παρείχε τις πρώτες δυνατότητες του πώς να ζυγίζονται οι μοτοσικλέτες. H φιλοσοφία ήταν η γνώση του καθαρού βάρους κάθε μοτοσικλέτας, αν αυτό ήταν επιθυμητό! Στα «χαρτιά» ελαφρύτερη κατασκευή ήταν η BMW του Meier με 302 lb ενώ τα Norton ήταν τρίτα με 336 lb, με βαρύτερα τα (τετρακύλινδρα!) AJS με 404 lb. Τα επόμενα χρόνια θα καθιερωθεί η χρονομέτρηση του 1ου γύρου. Απουσία των Norton στον πρώτο αγώνα, η BMW του Meier ήταν πρώτη με 100, 63 mph μέση ωριαία στο γύρο, στο Δανέζικο TT. Εκείνα τα χρόνια, ένας «ιταλός φίλος» έκανε πλέον αισθητή την παρουσία του. H Gilera ήταν η δόξα της Μεσογείου. Με οδηγό τον Σεραφίνι γνώρισε μοναδικές στιγμές. O Frith (με Norton) ήταν αυτός που πρώτος ένιωσε μια Gilera να τον απειλεί― ο ανταγωνισμός είχε κορυφωθεί. Το ξέσπασμα του Β‹ Παγκοσμίου Πολέμου δεν στάθηκε εμπόδιο στην εξέλιξη της Norton Co. Θέλοντας και μη, οι στρατιώτες που ξέφυγαν από τη φρίκη του πολέμου ήταν οι καλύτεροι διαφημιστές της: τα μοντέλα 16H γνώρισαν όλες τις μορφές του «αγώνα». O συγκεκριμένος τύπος Norton, μαζί με τους αναβάτες του, γνώρισε τη δοκιμασία του αγώνα και του γρηγορότερου χρόνου, γνώρισε όμως και τον αγώνα της επιβίωσης στα μέτωπα του πολέμου. Οι σχετικές φωτογραφίες φανερώνουν όλο το πνεύμα της εποχής εκείνης, που το αίσιο τέλος της επέτρεψε το να συνεχιστεί ο «χρόνος» ύπαρξης για όλους μας. Στα επόμενα χρόνια, το εργοστάσιο της Norton επανέφερε στα πρόσωπα των ανθρώπων το χαμόγελο. Στο κοινό που πίστεψε σ' αυτήν, παρουσιάζει τα φημισμένα Manx 350 και Manx 500, αγωνιστικά μοντέλα που γνώρισαν νίκες και δόξα και χάρησαν στους ανθρώπους της Norton τη χαρά της δημιουργίας ενός νικητή. Από την άλλη, η τεχνολογία των 16H είχε πια ξεπεραστεί. Τα μοντέλα που βγήκαν από την παραγωγή μέσα στις δεκαετίες του '50 και '60, αντιπροσώπευαν περισσότερο το όραμα του J.L. Norton, όντας μοτοσικλέτες όμορφες, γρήγορες και αξιόπιστες. Για δεκαετίες ολόκληρες η Norton ήταν πρωταγωνίστρια. Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς, είναι το μέλλον που θα είχε ένα τέτοιο εργοστάσιο αν εξακολουθούσε να υπάρχει. Με αναρρίθμητες οικονομικές ζημιές, ύστερα από την οικονομική κρίση που επικράτησε, η Norton δεν μπόρεσε ποτέ να ξανασταθεί στα πόδια της. Οι προσπάθειες που έγιναν αργότερα είχαν ως αποτέλεσμα την υπολειτουργία του εργοστασίου, με την κατασκευή μοτοσικλετών με κινητήρα Wankel: την Commander (touring) και την F1...