roundcorner.gif (262 bytes)  

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ






ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ I. ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ


Οι απόψεις του πρώην Αρχηγού ΓΕΕθΑ Στρατηγού I.
Βερυβάκη για την κατάσταση στην περιοχή των Βαλκανίων
και τα εθνικά θέματα, είναι πάντα βαρύνουσες.
Ιδιαίτερα υπό τις παρούσες κρίσιμες εξελίξεις στην
περιοχή. Βαθύς γνώστης των προβλημάτων της περιοχής
και των εθνικών θεμάτων, ο Στρατηγός Βερυβάκης
εκφράζει τις σκέψεις του στο Γιώργο Χριστογιαννάκη
για τα ενδεχόμενα σενάρια και τη στάση που πρέπει να
τηρήσει η Ελλάδα.

Υπό τις παρούσες συνθήκες των πολλαπλών απειλών που
αντιμετωπίζει η χώρα, πώς νομίζετε ότι θα πρέπει να
διαμορφωθεί το ελληνικό αμυντικό δόγμα;
Υπάρχει μία καθολικότης κινδύνων. H ιστορία μας διδάσκει ότι
πάντα είχαμε επιδρομείς από όλες τις κατευθύνσεις. Απλώς είναι
θέμα χρόνου και συνθηκών από ποιά κατεύθυνση αυτές
ενεργοποιούνται και εκδηλώνονται. Αν είναι ο Νότος, αν είναι η
Δύση και πολύ περισσότερο με τις παρούσες συνθήκες αν είναι εξ
Ανατολών και από Βορρά. Και στο σημείο αυτό είναι χρήσιμη η
αναφορά στην ιστορία που μας λέει ότι από τον 7ο μ.Χ. αιώνα
υπάρχει η από Βορρά απειλή που συνδυάσθηκε, από τότε, με τον
κίνδυνο εξ Ανατολών. Οι συγκρούσεις ακολουθούν εξάρσεις και
υφέσεις σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι
ο _δρόμος των Ρωμαίων_, δηλαδή η από Δυσμάς κατεύθυνση, είναι
αμελητέα.
Κατά συνέπεια για τη διαμόρφωση του αμυντικού δόγματος,
χρειαζόμαστε κατάλληλες, ευκίνητες, ταχείας αντίδρασης
δυνάμεις, με δυνατότητα αναπροσαρμογών και αντιμετώπισης
οποιουδήποτε κινδύνου.
Το δόγμα θα πρέπει να στηρίζεται στην αποτροπή.

Ωστόσο βλέπουμε ότι η Ελλάδα ακολουθεί μια κατευναστική
πολιτική έναντι των γειτόνων της. Με ποιό τρόπο η πολιτική
αυτή μπορεί να μετατραπεί σε αξιόπιστα αποτρεπτική;
Αν υπήρχε φορέας Εθνικής Πολιτικής σαν θεσμοθετημένο όργανο,
όπου θα υπήρχε συνέχεια και επομένως συνέπεια και τα εκάστοτε
κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία, ήταν οι τακτικοί
εκτελεστές μιας μακρόπνοης στρατηγικής, τότε δεν θα είχα
κανένα δίλημμα και θα σας έδινα άμεση απάντηση γιατί θα ήταν
μέρος μιας συνολικής σχεδίασης που θα είχε διάρκεια και θα
ήταν εκείνη που θα ανταποκρινόταν στις συνθήκες. Δυστυχώς κάτι
τέτοιο δεν υπάρχει. H περιστασιακή σύσκεψη των αρχηγών των
κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, φοβάμαι ότι
δημιουργεί μια πολύ εσφαλμένη εικόνα και πολλές φορές θεωρούμε
ως Εθνική Πολιτική το γεγονός ότι ο εκάστοτε Πρωθυπουργός
συμφωνεί με τον εκάστοτε αρχηγό της Αξιωματικής
Αντιπολίτευσης. Αυτό είναι λάθος και πιστεύω ότι το έχουν
καταλάβει οι Έλληνες. Όλοι οι Έλληνες.

Τι γνώμη έχετε για τους όρους που έθεσε πρόσφατα η Αλβανία
στην Ελλάδα, στους οποίους περιλαμβάνεται και η απομάκρυνση
των δύο Μεραρχιών από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα;
Αν και δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με δημοσιογραφικά θέματα της
καθημερινότητας που μπορούν να ποικίλλουν από μέρα σε μέρα,
μπορώ να πω ότι η Ελλάδα δεν έχει επιθετική διάταξη και
επιθετική πρόθεση κατά της Αλβανίας. Αυτό είναι δεδομένο.
Διαθέτει ουσιαστικά τμήματα προκαλύψεως και η δύναμή της και η
ισχύς της επί του παρόντος δεν είναι στα Ελληνοαλβανικά
σύνορα. Βεβαίως οι Αλβανοί έχουν ένα σύνδρομο. Σαν καλοί
μαθητές του Εμβέρ Χότζα διδάχθηκαν και συνεχίζουν να
διδάσκονται και να ζουν με το σύνδρομο του Ελληνοϊταλικού
πολέμου.
Αυτό είμαι σε θέση να το βεβαιώσω εξ ιδίας αντιλήψεως. H
εξέλιξη των Αλβανών αξιωματικών δεν βασίζονταν σε κανένα άλλο
αξιοκρατικό κριτήριο, παρά στην πίστη στο κόμμα και στα
διδάγματα από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, που επαναλάμβαναν
συνέχεια ως στρατιωτικό παίγνιο στα διάφορα στρατιωτικά
σχολεία τους και μέσα από αυτό εξελίσσονταν όσοι έδιναν λύσεις
στις οποίες ηττάτο ο _εκ Νότου αντίπαλος_. Έτσι ανέθρεψε ο
Χότζα δύο γενιές Αλβανών.
H αναστροφή αυτού του κλίματος είναι η δική μας υποχρέωση
τώρα.
Κατά τα άλλα η Ελλάδα έχει δυνατότητα αποτροπής και επίδειξης
δύναμης όχι μόνο έναντι της Αλβανίας, αλλά νομίζω ότι δεν
είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων.

Επί αρχηγίας σας άρχισε ένα ευρύ πρόγραμμα εκσυγχρονισμού και
ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων. Θεωρείτε ότι το πρόγραμμα αυτό
θα πρέπει να συνεχισθεί και αν ναι, πού θα πρέπει να δοθεί
ιδιαίτερη έμφαση;
Θα απαντήσω με διαφορετικό τρόπο. Εκείνος που έχει τα λεφτά
στην τσέπη μπορεί να κάνει ό,τι προγραμματισμό θέλει. Και
εφόσον αυτό ισχύει, να αγοράζει το πλέον κατάλληλο και
απαραίτητο εξοπλισμό. Τη δυνατότητα αυτή ιστορικά ουδέποτε
είχαμε. Ούτε είναι πιθανό θα έλεγα στο ορατό μέλλον, να
αποκτήσουμε αυτάρκη Πολεμική Βιομηχανία, πέραν της υπάρχουσας
που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, ώστε να μπορούμε να
κάνουμε προγραμματισμούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας. 'ρα
υπάρχει σαφώς ένα τεράστιο πρόβλημα. Αν θα ήθελαν οι Ε.Δ. να
αποκτήσουν όσα τους είναι απαραίτητα θα χρειάζονταν
πολλά-πολλά τρισεκατομμύρια. Αρχίζοντας λοιπόν από το δεδομένο
των χρημάτων που διαθέτεις και τι θα ήθελες να έχεις,
οδηγείσαι εκ των πραγμάτων σε συμβιβασμούς. Έτσι πολλές φορές
δεχόμαστε βοήθεια που καλύπτει κάποια κενά και ταυτόχρονα
αναδιατάσσουμε τα προγράμματα ΕΜΠΑΕ, που είναι τα μεσοπρόθεσμα
εξοπλιστικά προγράμματα.
Αυτό που μπορώ να πω είναι γι_ αυτά που άμεσα χρειαζόμαστε.
Για παράδειγμα για το Στρατό Ξηράς σαφώς ελικόπτερα, τόσο
μεταφορικά όσο και επιθετικά-εξοπλισμένα. Όταν δεν μπορείς να
μεταφέρεις, θα έλεγα ένα σύνταγμα, αλλά τουλάχιστον ένα
ενισχυμένο τάγμα (battle group), αστραπιαία από ένα σημείο σε
ένα άλλο, δεν μπορείς να παρέμβεις άμεσα, αποτρεπτικά και
δυναμικά.

'λλωστε η διαμόρφωση του ελληνικού εδάφους επιβάλλει αυτό τον
εξοπλισμό.
Βεβαίως. Δεν μιλήσαμε άλλωστε καθόλου για αρχές
γεωστρατηγικής. H γεωγραφία καθορίζει όλες τις άλλες επιμέρους
παραμέτρους. Όλα τα άλλα είναι συμπληρωματικά. Έχουμε 3606
νησιά, νησίδες και βραχονησίδες και μια ηπειρωτική χώρα που
κυριαρχούν οι ορεινοί όγκοι. Ασφαλώς χρειαζόμαστε ταχύτατες
και άμεσες μεταφορές για να εκδηλώνουμε την παρουσία μας και
το δυναμισμό μας και έτσι να επιτυγχάνεται η αποτροπή. Ήδη
μέσω των συμφωνιών CFE έχουμε επιτύχει έναν εκσυγχρονισμό στο
χώρο των αρμάτων.
Στο Ναυτικό σαφώς, έχουμε δύο τομείς που υστερούμε ακόμα και
αυτοί είναι ο ανθυποβρυχιακός τομέας και η θαλάσσια επιτήρηση.
Αυτό σημαίνει κατάλληλα αεροσκάφη και ελικόπτερα και ασφαλώς
υποβρύχιος στόλος για να καλυφθεί ο τομέας του ανθυποβρυχιακού
πολέμου.

'λλωστε το Π.Ν. δεν θα πρέπει να περιορίζει τη δραστηριότητά
του στο Αιγαίο.
Εφόσον μιλάμε για το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό του οποίου η
ιστορική δραστηριότητα εδιέπετο από τη ρήση _Μέγα το της
θαλάσσης κράτος_ τότε θα πρέπει να αναφερόμαστε στην Ανατολική
Μεσόγειο. Αρχίζοντας από το Σουέζ πρέπει να καλύπτει ένα χώρο
μέχρι τη Μάλτα. Και σαφώς θα πρέπει να εξασφαλίζει μια
_ξεχασμένη_ ίσως θάλασσα, που είναι το Ιόνιο Πέλαγος, συνέχεια
της Αδριατικής που θα αποτελέσει θάλασσα ιδιαιτέρου
ενδιαφέροντος τα προσεχή χρόνια, γιατί ο πόλεμος στην πρώην
Γιουγκοσλαβία γίνεται για τον έλεγχο των ακτών και των
λιμανιών της Αδριατικής.
Στον τομέα της Αεροπορίας τώρα, πιστεύω ότι αν τα προγράμματα
τα οποία έχουμε, με την απόκτηση και των άλλων 40 F-16, τα
οποία εννοώ σαν πακέτο (με τον εξοπλισμό τους και τα συστήματα
αυτοπροστασίας), μέχρι το 1996-97 εκτελεστούν κανονικά,
αντιμετωπίζουμε ικανοποιητικά τους πιθανούς αντιπάλους μας.

Το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας είναι έντονο,
συνεπέστατο και μακρόπνοο. Θεωρείτε ότι η αποτρεπτική
ικανότητα της Ελλάδας μπορεί να απομακρύνει έναν πόλεμο στο
μέλλον;
Νομίζω ότι σας την προσδιόρισα σε γενικές γραμμές. Αλλά όταν
μιλάμε για Τουρκία θα πρέπει να εξετάσουμε μία μελλοντική
ενδεχόμενη σύγκρουση κάτω από κάποια δεδομένα. Αυτή τη στιγμή
υπάρχει το πρόβλημα των Κούρδων και δεν νομίζω ότι
εξελίσσονται και με ευνοϊκό τρόπο και τα προβλήματα της
Κεντρικής Ασίας που αποτέλεσαν και τον _οραματισμό_ του
συγχωρεμένου Τουργκούτ Οζάλ. Στους συσχετισμούς των δυνάμεων
δεν μπορεί να θεωρούμε ότι η Τουρκία θα λειτουργεί με όλες τις
δυνάμεις της. Υπάρχουν και πολιτικές αντιμετωπίσεις έναντι
άλλων ουδέτερων παραγόντων, ή ευνοϊκών για μας, ή ευνοϊκών για
την Τουρκία. Το θέμα είναι πολύ πιο πολύπλοκο από ότι η
πρακτική αριθμητική και η απλή αντιπαράθεση αριθμών. Είναι
πολλοί οι παράγοντες που θα επιδράσουν σε μια πιθανή
αναμέτρηση. Θεωρώ επομένως ότι η τουρκική απειλή
αντιμετωπίζεται με κατάλληλους και επιδέξιους χειρισμούς.
Στον τομέα της αεροπορίας πιστεύω ότι το υπάρχον εν εξελίξει
πρόγραμμα επαρκεί για την αντιμετώπιση της τουρκικής
αεροπορίας τα επόμενα 4-5 χρόνια. H υστέρησή μας βρίσκεται
στον τομέα της αεροπορίας μεταφορών. Υστέρηση επίσης υπάρχει
και στα λοιπά αντιαεροπορικά μέσα. Επιβάλλεται η συμπλήρωση
της αντιαεροπορικής μας ομπρέλας με νέα συστήματα και η
συμπλήρωση και ο πλήρης εκσυγχρονισμός των υπαρχόντων
συστημάτων.
Θα πρέπει επίσης να ενισχυθούν οι παραστρατιωτικές δυνάμεις,
όπως το Λιμενικό Σώμα, η Οικονομική Αστυνομία και άλλες
υπηρεσίες, που εξοπλισμένες με το κατάλληλο υλικό να
συντονίζονται απόλυτα με τα σχέδια των Ελληνικών Ενόπλων
Δυνάμεων. Γιατί όταν δεν υπάρχει κοινή σχεδίαση, κοινή
διεύθυνση και επομένως εφαρμογή συνολικά ενός συντονισμένου
σχεδίου, είναι βέβαιο ότι θα έχουμε σοβαρά προβλήματα, ενώ σε
αντίθετη περίπτωση ο συντονισμός θα λειτουργεί σαν
πολλαπλασιαστής επιτυχίας.

Δράττομαι της ευκαιρίας να σας ρωτήσω για τους πολλαπλασιαστές
δύναμης. Προς ποιά κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούμε;
Πολλαπλασιαστής μπορεί να είναι αρχικά το ηθικό, ο βαθμός
εκπαιδεύσεως, εκεί που δίνεις λιγότερα λεφτά και έχεις πολύ
μεγαλύτερη ωφέλεια. Από εκεί και πέρα είναι το καθετί που με
λίγες δαπάνες μπορεί να δώσει πολλαπλάσιο αποτέλεσμα. Βασικό
σημείο είναι ο συντονισμός. Αυτή τη στιγμή η δομή των
Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων στα πλαίσια του δόγματος του
1974 δεν βοηθάει με κανέναν τρόπο στο συντονισμό.

Μπορεί η Ελλάδα να παίξει σταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή
των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου υπό τις παρούσες
συνθήκες;
Ξέρω πόσες ευκαιρίες έχει χάσει μέχρι τώρα. Αν κάνουμε μια
ψυχρή ανάλυση των γεγονότων της τελευταίας πενταετίας
ουσιαστικά τέλειωσε ένας πόλεμος στο ιδεολογικό και οικονομικό
επίπεδο όπου εμείς αν και ανήκοντες στην παράταξη των
_νικητών_, δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες και
βρισκόμαστε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση στην αντιμετώπιση των
προβλημάτων της περιοχής μας. Πιστεύω ότι δεν έχει χαθεί ακόμα
οριστικά η δυνατότητα του σημαντικού ρόλου τον οποίο μπορεί να
παίξει η Ελλάδα στο χώρο.

H θέση σας και η σχέση σας με τον Κόλιν Πάουελ υπήρξε
καθοριστική για την αποτροπή μιας επέμβασης στη
Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Τι ακριβώς του είπατε για να τον πείσετε;
O Κόλιν Πάουελ πιστεύω ότι δεν επηρεάζεται. Έχει φίλους και
ακούει απόψεις, αλλά δεν είναι ο άνθρωπος που επηρεάστηκε από
τις γνώμες των φίλων του για τη διαμόρφωση της άποψης του τι
θα έπρεπε να κάνει η Αμερική στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας
και επομένως και της Βοσνίας. Σαφώς σε συζητήσεις, εδώ και μία
διετία, έλεγα πράγματα που μπορεί να συνέπεσαν με τις
αμερικανικές εκτιμήσεις. Πιστεύω ότι ορισμένους
προβληματισμούς τους έλαβε υπόψη για τη μελέτη του δικού του
προβλήματος. Αυτά σχετικά με το μύθο.

Θεωρείτε πλέον μια επέμβαση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη πιθανή ή
έχει εκλείψει αυτό το ενδεχόμενο;
Περίπου προ τριετίας όταν μελετούσα τα πιθανά μελλοντικά
προβλήματα, είχα μιλήσει χρησιμοποιώντας την Ελληνική Ιστορία,
τις εκφράσεις του _τριακονταετούς και εκατονταετούς πολέμου_.
Πιστεύω ότι θα υπάρξουν πολλές φάσεις και θεωρώ απλώς την
παρούσα περίοδο ώς τη διεξαγωγή της δεύτερης φάσης, χωρίς να
γνωρίζω πόσες θα ακολουθήσουν. H πρώτη φάση ήταν η διάλυση της
Γιουγκοσλαβίας, η δεύτερη ήταν η συγκρότηση του κράτους της
Βοσνίας, πράγμα που δεν έχει γίνει, ενώ έχει αρχίσει ήδη και η
τρίτη φάση που είναι η συρρίκνωση ή ο περιορισμός της Σερβίας.

Πώς βλέπετε την παρουσία Αμερικανών στρατιωτών στα Σκόπια.
Θεωρείτε ότι η ενέργεια αυτή μπορεί να περιπλέξει τα πράγματα
στην περιοχή;
Σε κάθε περίπτωση δεν το θεωρώ θετικό. Το πόσο αρνητικό θα
είναι θα το δείξει ο χρόνος. Και μόνο η παρουσία τους μετρά
σαν πολιτική 100% κίνηση, η οποία επί του παρόντος ερμηνεύεται
ότι λειτουργεί και θετικά υπέρ του Γκλιγκόροφ. Το ερώτημα
είναι αν θα μείνουν _εσαεί_ οι Αμερικανοί στην περιοχή για να
διαιτητεύουν τα προβλήματα των συγκρούσεων των φυλών. Οι
Αλβανόφωνοι είναι δεδομένο ότι έχουν το μεγαλύτερο δείκτη
γεννητικότητας και συνεχώς θα αυξάνονται πληθυσμιακά έναντι
των Σλαβοφώνων. Στα επόμενα χρόνια αναμένεται να ξεπεράσουν σε
ποσοστό το 50%. Είναι ένας παράγοντας που πρέπει να δούμε μετά
την επόμενη δεκαετία. H αλλαγή των πληθυσμιακών ισορροπιών
μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο Λίβανο.

Εκτός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, θεωρείτε ότι ο κρίσιμος παράγων
στην περιοχή είναι ο Αλβανικός, που λειτουργεί μέσα από την
έκρυθμη κατάσταση στο Κόσσοβο;
Το Κόσσοβο είναι μία βραδυφλεγής βόμβα που δεν γνωρίζουμε πότε
θα εκραγεί. Ότι θα υπάρξει σύγκρουση είναι βέβαιο, δεδομένου
ότι η λογική κάποιων αριθμών πληθυσμιακών και άλλων δεν
συμβιβάζεται. H επίκληση της Ιστορίας για τους Σέρβους, σε
αντίθεση με την επίκληση παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
από πλευράς Αλβανών, κάποια στιγμή θα δημιουργήσει το
πρόβλημα. Πόσο τροφοδοτείται από άλλους παράγοντες για να
συντομευθεί, για να συμπέσει με άλλα γεγονότα και επομένως να
_λύσει_ ή να επιδεινώσει το όλο γιουγκοσλαβικό πρόβλημα δεν το
ξέρουμε. Γιατί μπορεί να έχουμε δύο μέτωπα. Μπορεί ενώ δεν
έχει λυθεί το πρόβλημα της Βοσνίας να εκραγεί το Κόσσοβο.

Τελικά θεωρείτε ότι μπορεί να υπάρξει μια Βιετναμοποίηση της
περιοχής με έναν συνεχή πόλεμο στον οποίο με τον ένα ή άλλον
τρόπο θα μετέχει η Αμερική και οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις;
Χωρίς να θεωρώ ότι θα γίνει αυτό, δεν αποκλείω μια μακρά
πορεία όλων αυτών των γεγονότων, με λιγότερη ή περισσότερη
συμμετοχή των διαφόρων μέσων δυνάμεων (Γερμανία, Γαλλία,
Αγγλία), γιατί μία είναι πλέον η μεγάλη, οι οποίες έχουν
ενδιαφέρον αναπτύξεως επιρροής στην περιοχή.

Ποιές είναι οι ελληνικές δυνατότητες ελιγμών, συνεργασιών ή
και συμμαχιών στο χώρο των Βαλκανίων;
Οφείλουμε να αναπτύξουμε σχέσεις σε όλους τους τομείς με όλες
τις γειτονικές χώρες. Δεν εξαιρώ καμία. Γιατί έτσι μόνο θα
μπορούμε να έχουμε λόγο. Διαφορετικό είναι το πρόβλημά μας με
τους Αλβανούς, τους μη Σλάβους, διαφορετικές οι σχέσεις μας με
τους Βουλγάρους, διαφορετικές με τους Ρουμάνους. Όμως το
συνολικό συμφέρον αν θέλουμε να υπάρξει μια Βαλκανική που δεν
θα υπολείπεται της υπόλοιπης Ευρώπης, είναι η συνεργασία όλων
των χωρών, αν είναι δυνατόν σε όλους τους τομείς. Θα μπορούσε
μάλιστα υπό προϋποθέσεις να υπάρξει κάποια στιγμή ένα
υποσύστημα περιφερειακής ασφάλειας στα πλαίσια της ΔΑΣΕ.
Ακούγεται επί του παρόντος ρομαντικό αλλά υπό ορισμένους όρους
δυνατό. Δεν είναι δηλαδή η παλιά περίπτωση της
αποπυρηνικοποιημένης Βαλκανικής όπου κυριαρχούσε ο διπολισμός
στην περιοχή. Ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει
αυτόνομα αν υπάρχει η θέληση. Δυστυχώς λείπουν οι κατάλληλοι
ηγέτες. H κατάρρευση του κομμουνισμού βρήκε τους ηγέτες και
τους πολιτικούς απροετοίμαστους.
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα το οποίο επί του
παρόντος δεν θα ήθελα να θίξω.

Θα ήθελα να κλείσουμε αυτή τη συζήτηση με το Κυπριακό, του
οποίου όλοι ευχόμαστε η λύση να είναι σύντομη και δίκαιη για
τον Ελληνισμό. Ωστόσο πώς βλέπετε την ελληνική στρατηγική στη
δημιουργία ενιαίου αμυντικού χώρου και στενότερης συνεργασίας
στον τομέα της 'μυνας μεταξύ των δύο χωρών;
Θα μπορούσα να σας απαντήσω σύντομα λέγοντάς σας ότι το
Κυπριακό δεν είναι στρατιωτικό πρόβλημα, αλλά κατεξοχήν
πολιτικό και επομένως να έκλεινα την ερώτηση. Σαφώς όμως στη
μακροπρόθεσμη στρατηγική, εντάσσεται το ενδιαφέρον της
αμυντικής ομπρέλας και της κάλυψης του χώρου της Κύπρου από
την Ελλάδα. Στο σημείο αυτό νομίζω ότι δεν σηκώνει καμία
συζήτηση. Και εδώ όμως αναφέρομαι στην μακρόπνοη εθνική
στρατηγική που είναι απαραίτητο να υπάρχει. Από εκεί και πέρα
όμως μπαίνοντας σε οποιαδήποτε επιμέρους σενάρια, νομίζω ότι
υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε την ουσία που πρέπει να στοχεύει
στην επίλυση του προβλήματος.

ΛΕΖΑΝΤΑ
O Στρατηγός I. Βερυβάκης ανάμεσα στους τότε και νυν Αρχηγούς
ΓΕΕΘΑ της Βουλγαρίας Πετρόφ (αριστερά) και της Ρουμανίας
Τσοφλίνα, κατά την πρώτη συνάντηση συνεργασίας των χωρών-μελών
του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και των χωρών-μελών του NATO,
τον Απρίλιο του 1991 στις Βρυξέλλες.

ΠΛΑΙΣΙΟ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

O Στρατηγός Ιωάννης Βερυβάκης γεννήθηκε στην Έδεσσα της
Μακεδονίας από Κρητικούς γονείς στις 3 Νοεμβρίου 1930.
Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1953 με το βαθμό του
Ανθυπολοχαγού. Στη μακρά στρατιωτική του καριέρα (43 χρόνια),
κατέλαβε σημαντικές θέσεις στο στράτευμα μέχρι την ανάδειξή
του σε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ το Μάιο του 1990.
Οι ακαδημαϊκοί του τίτλοι περιλαμβάνουν τη Σχολή Πεζικού, τη
Σχολή Ειδικών Δυνάμεων, την Αμερικανική Σχολή Κατευθυνομένων
Βλημάτων και Αντιαρματικών στη Δυτ. Γερμανία στην οποία
επέτυχε εξαιρετικές επιδόσεις βολών, τη Σχολή Πολέμου του
Ελληνικού Στρατού και τη Σχολή Εθνικής 'μυνας.
Διετέλεσε κατά σειρά: Διοικητής Διμοιρίας Περιπολίας Μακράς
Αναγνώρισης, Διοικητής Λόχου Καταδρομών, Αξιωματικός
Επιτελείου Μεραρχίας και Σώματος Στρατού, Εκπαιδευτής Σχολής
Πεζικού, Διοικητής Τάγματος Πεζικού, Διοικητής Μοίρας
Αλεξιπτωτιστών, Υποδιοικητής Μεραρχίας, Αργηγός Επιτελείου 3ης
Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων, Διοικητής Συντάγματος Πεζικού,
Υποδιευθυντής 2ου Επιτελικού Γραφείου, Υποδιοικητής 3ης
Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων, Διευθυντής 2ου Επιτελικού
Γραφείου, Διευθυντής A_ Κλάδου ΓΕΣ, Διοικητής 3ης Μεραρχίας
Ειδικών Δυνάμεων, Διοικητής ΑΣΔΕΝ, Γενικός Επιθεωρητής
Στρατού, Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αρχηγός Γενικού
Επιτελείου Εθνικής 'μυνας.
Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του NATO
από την 1η Ιουλίου 1991 έως τις 30 Ιουνίου 1992.
Έχει τιμηθεί με σειρά παρασήμων και διακρίσεων ελληνικών και
ξένων.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη.